Welcome to my Psycho Diary

ในเมื่อ ไมเคิล ไรท์ ฝรั่งมองไทยแห่งมติชนสุดสัปดาห์ผู้หาญลุกขึ้นตะเบ๊ะธงเซนต์จอร์จรักที่จะพูดกับนางโมหิณี แมวผีชื่อโมหันธ์ของตนแล้ว หากผม ปราชญ์ วิปลาส ผู้ถือกายรูปเพชรทนต์ลักษณะ จะลองใช้เศษกระผีกตรรกะความรู้ที่มี มองคนผ่านจิตใจคับแคบของตน และพูดคุยกับไอ้ทาโร่ หมาฉลาดที่ดูเหมือนโง่ของตัวเองบ้าง ก็ไม่น่าจะเสียหายแต่ประการใด

ทำบุญกับชักว่าว...
มัน...มีอะไรเหมือนกันอยู่จริงๆ

อันที่จริงผมเคยเขียนเรื่องนี้ไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่กลับต้องเผชิญกับ “อัพหายซินโดรม” ซึ่งชาวบล็อกหลายๆท่านที่ใช้บริการของ blogger.com คงเคยประสพมาบ้าง ทิ้งไว้นานได้ที่ ก็เลยคิดว่าเป็นโอกาสอันดี หากจะนำเอาความในใจดังกล่าวมาเรียบเรียงใหม่

เรื่องมันมีอยู่ว่า ในขณะที่ผมเข้าไปอ่านสรุปค่าใช้จ่ายงานเลี้ยงรุ่นในเว็บบอร์ดของคณะนั้น ก็พบว่ามีเงินเหลือส่วนหนึ่ง ซึ่งทางผู้จัดงานแจ้งว่า จะนำเงินดังกล่าวไปทำซีดีภาพวันงาน เพื่อแจกจ่ายให้กับเพื่อนๆทุกคน

มีเพื่อนคนหนึ่งเสนอขึ้นมาว่า ถ้าทำซีดีแล้วเงินเหลืออีก ก็ให้เอาไปทำบุญเลี้ยงเด็กกำพร้ากัน

เพื่ออีกคนตอบรับว่าดี จะได้ไปเที่ยวต่างจังหวัดกันด้วย

ทาโร่แม่งหัวเราะ...

ผมเองก็เกือบจะเห็นดีเห็นงามตามความคิดเหล่านั้นไปแล้ว หากเอาบุญมานำหน้า เชื่อว่ามีอยู่ไม่น้อยคนทีเดียวที่จะต้องตาผายหูผึ่ง แต่ก็อย่างที่บอก ทาโร่มันอ่านแล้วหัวเราะ คิกคักขบขันจนผมทนไม่ได้ ต้องถามมันไปอย่างสุภาพ ว่ามึงหัวเราะอะไรครับ?

ทาโร่บอกว่า มนุษย์นี่ตลกดี นอกจากชักว่าวใส่พื้นห้องน้ำ ใส่กระดาษชำระ ใส่หน้าคู่นอน นี่ยังชอบชักใส่เด็กกำพร้าด้วย

ผมถึงกับเบะปากจนบิดเบี้ยว...ทำท่าเกย์แขยง

มันมองผมอย่างเหยียดๆ บอกว่าอย่ามากระแดะกระเดียดกับคำว่าชักว่าว ถ้ายังสามารถพูดมึงกูเหี้ยห่า หรือปฏิบัติลับหลังนินทากรรมได้อย่างสะดวกใจ และมันเชื่อว่า การพูดความจริงด้วยภาษาที่ได้รับการประณามว่าหยาบคาย น่าจะดูจริงใจกว่าการใช้คำสุภาพยามนินทาลับหลัง หรือยิ่งนินทาลับหลังด้วยคำหยาบคายยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ผมจนใจและละอายใจจะต่อปาก จึงได้ถามต่อไป ว่าแล้วมันไปถึงเรื่องชักว่าว (อู้ววววว...พูดแล้วกระดาก) ได้อย่างไร ก็ในเมื่อข้อความในบอร์ดนั้นมีแต่เรื่องทำบุญ

ทาโร่เหมือนจะตอบ แต่ฟังแล้วเหมือนไม่ได้ตอบ เพราะต่อไปนี้คือสิ่งที่มันตอบ “ถ้าเราจะช่วยเหลือคนที่กำลังหิว เราก็น่าที่จะสอนวิธีหาอาหารให้เขา ไม่ใช่หาอาหารไปให้เขา แต่นี่ นอกจากเอาอาหารไปป้อนถึงปากแล้ว อาหารที่ว่ายังเป็นอาหารที่พวกมึงกินเหลือกันอีก” และมันยังพูดต่อไปอีกว่า “พวกมึงช่วยตอกย้ำความคิดของกู ที่ว่าคนบ้านมึงเมืองมึงมันดีแต่เมตตา แต่กรุณาไม่เป็น”

เมตตา? กรุณา? นี่ผมนึกว่าเป็นของชนิดเดียวกันมาตลอดเลยนะนั่น ก็เห็นพูดกันแบบเป็นชุดคำ ว่าเมตตากรุณา

“ลำพังข้อเขียนของอ. นิธิ เอียวศรีวงศ์ ในหนังสือ "ก่อนยุคพระศรีอาริย์ ว่าด้วย ศาสนา ความเชื่อ และศีลธรรม" ภายใต้หัวเรื่องที่ว่า"เมตตาแต่ไม่กรุณา" ก็ช่วยตอกย้ำความคิดของกูอยู่แล้ว แต่วันนี้กูได้เห็นตัวอย่างอย่างเป็นรูปธรรม ว่าพวกมึงอยากเห็นคนอื่นเป็นสุข (เมตตา) แต่พวกมึงไม่ค่อยคิดเรื่องทำให้ผู้อื่นพ้นทุกข์ (กรุณา) มึงยินดีจะควักกระเป๋าจ่ายเงินให้คนอื่นเป็นสุข (เมตตา) แต่มึงไม่คิดจะลงแรงทำให้ผู้อื่นพ้นทุกข์อย่างถาวร (Ultimate กรุณา)”

“แล้วการเลี้ยงข้าวของพวกกูมันไม่ได้ทำให้เด็กกำพร้าพ้นทุกข์ที่ตรงไหน?”

“แล้วมึงรู้แล้วหรือว่าพวกเขาทนทุกข์ในเรื่องอันใด? พวกมึงต่างอะไรกับพวกนักการเมือง? ดีแต่ใช้มุมมองแบบวิหคนัยนทัศนา (Birds’ Eyes View) ในการพูดถึงปัญหาของพวกเขา ซึ่งนั่นเป็นปัญหาที่มึงคิดเอาเองว่าพวกเขามี แล้วพวกมึงก็ยัดสิ่งที่มึงคิดว่าดีไปใส่พวกเขา โดยไม่เคยรับรู้ ว่าแท้จริงแล้ว สิ่งที่พวกมึงยัดไปนั้น คือความต้องการแท้จริงของพวกเขาหรือไม่ ทำไมพวกมึงไม่ลองใช้ตะกวดนัยนทัศนา (Monitor Lizards’ Eyes View) ถ่อมตัวลงมาเพื่อได้ศึกษาถึงปัญหาจากระดับระนาบเดียวกับพวกเขา เพื่อศึกษาให้พบว่าปัญหาจริงๆประการใดกันแน่ที่พวกเขาต้องเผชิญ ยิ่งไปกว่านั้น มึงยังไม่เคยได้ศึกษาต่อไปว่า ปัญหาใดกัน อันเป็นสาเหตุแห่งการเกิดขึ้นและดำรงอยู่ของพวกเขาเหล่านั้น”

“แบบนั้นมันใช้เวลาเยอะไป และมึงคงต้องแน่มากๆถ้าจะทำอะไรให้ได้แบบนั้น”

“กูถึงได้บอก ว่าพวกมึงมีเมตตา แต่ไม่มีกรุณา”

“แต่กูก็รู้วิธีจะหาอาหารให้หัวใจกูนี่ นี่ไง กูเลี้ยงอาหารพวกเขา กูรู้จักเอื้อเฟื้อ กูรู้จักแบ่งปัน”

“นั่นไม่ใช่เหตุผลแห่งการกระทำ แต่เป็นเหตุผลภายหลังการกระทำ ที่มึงหามาเพื่อสร้างความชอบธรรมแก่การกระทำ”

“แล้วกูทำอะไรผิดวะ?”

“กูได้พูดหรือว่ามึงผิด? มึงเองมิใช่หรือ ที่คิดไปเองว่าตัวเองผิด ผิดเพราะหลักหมุดแห่งศาสนาที่ปักอยู่ในใจมันทำให้รู้สึกว่าการไร้กรุณานั้นเป็นความผิดบาป ผิดเพราะรู้สึกว่ากูกำลังพูดว่าที่มึงเชื่อมึงทำนั้นไม่ดี จึงทำให้คำแสดงความคิดของกูเกิดการผิดเพี้ยน ก่อกลายเป็นคำกล่าวหาในสายตาของมึงได้”

“มึงมันเจ้าเหตุผล”

“อย่างน้อยเหตุผลของกูก็มาก่อนการกระทำ”

“โอเค แล้วแต่มึง ว่าแต่ แล้วมึงจะบอกกูได้รึยังว่ามันเกี่ยวกับการชักว่าวตรงไหน (ผมเริ่มชินกับคำชักแล้ว)

“เพราะมึงก็แค่ทำ ในสิ่งที่มึงอยากทำอย่างไรล่ะ”

“ถ้าอย่างนั้น มึงก็ชักว่าวเหมือนกัน”

“แล้วกูบอกหรือไร ว่ากูไม่ได้ชักว่าว ใช่ กูชัก ชักใส่มึง ชักเสร็จแล้วด้วย แล้วก็ขอบคุณมึงมากๆ ที่กรุณานั่งเป็นเหยื่อให้กูชัก”

“.....................................”

ผมพาตัวเองออกไปที่ระเบียง จุดบุหรี่สูบพลางคิดถึงรอยน้ำคิดของไอ้ทาโร่ ที่ติดเคลือบเป็นคราบเหนอะอยู่ในหัว

บางที ถ้าผมคิด ก่อนที่จะ “เชื่อ” หรือก่อนที่จะ “ทำ” มากกว่านี้ ก็คงไม่มีใครที่ไหน หรือหมาตัวไหนมาชักว่าวใส่หัวผมได้อีก

โดยเฉพาะ...ใครก็ตามที่คิดจะให้ผมเชื่อหรือทำ

# posted by ปราชญ์ วิปลาส @ 11:24 PM